سینما، هنری که در آستانه قرن بیستم متولد شد، امروزه به یکی از مهم ترین رسانه های بیان فرهنگی، سیاسی و اجتماعی بشر تبدیل شده است. ریشه های سینما به اواخر قرن نوزدهم بازمی گردد، زمانی که برادران لومیر در ۲۸ دسامبر ۱۸۹۵ در پاریس اولین نمایش عمومی فیلم های کوتاه خود را برگزار کردند. این رویداد به طور گسترده به عنوان تاریخ تولد رسمی سینمای جهان شناخته می شود. فیلم های ابتدایی مانند «ورود قطار به ایستگاه لاسیوت» نه تنها شگفتی مخاطبان را برانگیخت، بلکه دریچه ای به سوی دنیایی نو از روایت گری تصویری گشود. در این دوران، سینما صامت و سیاه وسفید بود و فیلمسازانی چون جورج ملی س و ادوین پورت با استفاده از ترفندهای بصری و مونتاژ، زبان بصری سینما را تدوین کردند.
دوران طلایی
ورود صدا در پایان دهه ۱۹۲۰، با اکران فیلم «خواننده جاز» (۱۹۲۷) ساخته آلن کراسلند، انقلابی در صنعت سینما ایجاد کرد و پایانِ عصر سینمای صامت را رقم زد. این تحول همراه با ظهور سیستم های رنگی در دهه ۱۹۳۰، زمینه ساز شکوفایی سینمای هالیوود در دوران «طلایی» شد. استودیوهای بزرگی همچون مترو گلدوین مایر (MGM)، وارنر براذرز و پاراماونت، فیلم هایی با داستان پردازی کلاسیک، بازی های دراماتیک و طراحی تولید مجلل تولید می کردند و ستاره هایی چون کلارک گیبل، بته دیویس و جودی گارلند را به محبوب ترین چهره های جهان تبدیل نمودند.
پس از جنگ جهانی دوم، جریان های هنری و اجتماعی جدیدی در سینمای جهان شکل گرفت. نورئالیسم ایتالیا با فیلمسازانی چون ویتوریو دِ سیکا و روبرتو روسِلینی، به تصویر کشیدن زندگی واقعی مردم ساده پرداخت و از تکنیک هایی مانند فیلم برداری در مکان های واقعی و بازی های غیرحرفه ای استفاده کرد. این جنبش تاثیر عمیقی بر موج نوی فرانسه در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ گذاشت، جایی که فیلمسازانی چون فرانسوا تروفو، ژانلوک گودار و الین رنه، با شکستن قواعد روایی سنتی و تمرکز بر فردگرایی و تجربه ذهنی، سینما را به یک هنر مفهومی و فلسفی تبدیل کردند.
نسل نوی هالیوود
در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، سینمای آمریکا با ظهور «نسل نوی هالیوود»—شامل کارگردانانی چون فرانسیس فورد کوپولا، مارتین اسکورسیزی، استیون اسپیلبرگ و جرج لوکاس—وارد عصری جدید شد. این فیلمسازان ضمن الهام گیری از سینمای اروپایی، فیلم هایی هوشمندانه و در عین حال جذاب برای عموم مخاطب ساختند. همزمان، سینمای جهانی نیز در کشورهایی مانند ژاپن (با آکیرا کوروساوا و یاسوجیرو اوزو)، هند (با ساتیاجیت ری)، ایران (با عباس کیارستمی و بهرام بیضایی)، و کوبا و برزیل در آمریکای لاتین، رونق چشمگیری یافت.
ورود فناوری های دیجیتال در دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ تحولاتی بنیادین در تولید، توزیع و نمایش فیلم ایجاد کرد. فیلم برداری دیجیتال، افکت های ویژه کامپیوتری (CGI)، و سکوهای استریمینگ مانند نتفلیکس و آمازون، نه تنها هزینه های تولید را کاهش دادند، بلکه دسترسی به سینما را برای مخاطبان سراسر جهان گسترده تر کردند. این تحولات، فضایی را برای سینمای مستقل و فیلمسازان جوان فراهم آورد که بدون وابستگی به سیستم های سنتی تولید، بتوانند آثار خود را به جامعه جهانی عرضه کنند.
در قرن بیست ویکم، سینمای جهانی شاهد تنوع فرهنگی و زبانی بی سابقه ای بوده است. پیروزی فیلم کره ای «پاراسایت» ساخته بونگ جون هو در جشنواره کن ۲۰۱۹ و اسکار بهترین فیلم ۲۰۲۰، نشان دهنده جهانی شدن سینما و گسترش تاثیر فیلمسازان غیرغربی است. امروزه، سینما نه تنها ابزاری برای سرگرمی، بلکه وسیله ای برای انتقاد اجتماعی، بیان هویت فرهنگی و کشف انسانیت مشترک میان مردم جهان است. از اولین فیلم های کوتاه برادران لومیر تا پیچیده ترین اثرهای چندفرهنگی امروز، سینما همواره آینه ای از تغییرات جهان و آرمان های بشر بوده و خواهد بود.